Niechce misię.
Witam was słowami, które wypowiadam w ostatnich dniach aż nazbyt często. Niektórzy mówią, że danego dnia ukąsił ich bakcyl lenistwa. Cóż, ja obawiam się że swojego po prostu połknąłem i nie idzie go wywalić ze środka. Poza tym ostatnio troszkę się działo, a ja jakoś nie miałem ochoty na pisanie, ale jestem, macham, żyję. Co takiego się działo? Ehh, to i owo. Więcej w rozwinięciu, śmiało klikać.
Hello and welcome!
Znacie pewnie te powiedzenie, że człowiek najbardziej docenia pewne rzeczy, dopiero kiedy je traci? W tym wypadku chodzi mi akurat o małą bzdurę – kiedy jeszcze byłem w Olsztynie, dzięki mojemu tacie miałem zawsze dostęp do świeżej prasy. Wszelakie PSX Extreme, Neo Plus, TopGear i inne magazyny, w tym także ten, o którym jest ten wpis – Playboy. Dzisiaj kupiłem mój pierwszy egzemplarz, wydałem 9.99zł na listopadowy numer magazynu, który czytam od 14 roku życia. I celebruję ten fakt, bo tak jak mój rodziciel przy okazji pierwszego numeru, teraz ja, przy numerze 203, zaczynam kolekcjonować to pismo. Dlaczego? No chyba nie po to, żeby się przy nim masturbować…
Hej ho.
O to jestem, stoję sam przed obliczem mojego uwielbienia dla konsoli Sony, a owe uwielbienie okazuje się być przeku*ewsko wielkie. Mam trzy konsole obecnej generacji i nie chodzi o to, że kupiłem Wii vel konsola dla emerytów. Kupiłem (właściwie dostałem) drugie PS3, 250GB konsolę serii 2004B i, że tak powiem, mam problem którego się najmniej spodziewałem.
